نقطه سرخط

داروخانه پروردگار

نسيم سحر — Sat, 08 May 2010 11:59:00 GMT

هويج حلقه شده شبيه چشم انسان است..مردمک و عنبيه و خط نوري که به چشم ميرسد درست مانند چشم انسان ميباشد.تحقيقات نشان ميدهد که مصرف هويج باعث افزايش جريان خون در عملکرد چشم ميشود.

وقتي گوجه فرنگي رو از وسط دو نيم ميکنيد چها تا خونه ميبينيد که قرمزه و دقيقا مثلقلب هستش که اون هم قرمزه و چها تا بخش مجزا داره.تحقيقات نشون داده که گوجه فرنگي خون رو تصفيه ميکنه...

حبه هاي انگور روي خوشه شبيه قلب هستش و هر دونه اون شبيه سلولهاي خوني.امروزه تحقيقات نشون داده که انگور براي حيات قلب بسيار مفيده.

گردو شبيه مغز انسان ميمونه .نيم کره راست و نيم کره چپ.قسمت بالاي مغز و پايين مغز.حتي چين خوردگي هاي و پيچيدگي هاي اون هم شبيه نئو کورتکس ميباشد.در حال حاضر ميدانيم که گردو ?? مرتبه نورونهاي پيام رسان به مغز را گسترش ميدهد.

تا حالا به لوبيا قرمز دقت کردين ..درسته ..شبيه کليه انسان هستش ..تحقيقات نشون داده که لوبيا قرمز در بهبود عملکرد کليه نقش بسزايي داره.

ساقه کرفس شبيه به استخوان است و اين نوع از سبزيجات در استحکام استخوان بسيار موثر ميباشد.استخوانها تشکيل شده از ??? سديم و کرقس هم ??? سديم داره.چنانچه در رژيم غذايي شما سديم وجود نداره کرفس ميتونه اين کمبود رو جبران کنه.

آوکادو و گلابي و بادمجان براي سلامت سرويکس و رحم درخانمها بسيار موثر ميباشد.امروزه تحقيقات نشان ميدهد که اگر خانمها در هفته يک عدد آوکادو مصرف نمايند هورمونهاي آنها متعادل ميشود و از بروز سرطان رحم جلوگيري ميکند.جالبه که بدونيد ? ماه از شکوفه کردن آوکادو تا رسيدن ميوه آن طول ميکشه..

انجير پر از دونه هستش باعث افزايش تعداد و حرکت اسپرم مرد و همچنين جلوگيري از عقيم شدن ميشود.

Sweet potatoes (سيب زميني استامبولي)شبيه لوزلمعده هستش که باعث تعادل قند خون در بيماران ديابتي ميشود.
زيتون به سلامت و عملکرد تخمدان کمک ميکند.

کريپ فروت و پرتقال و انواع مرکبات شبيه غده هاي شيري هستند و در سلامت سينه و جنبش غدد لنفاوي در سينه موثر است.

پياز شبيه سلولهاي بدن ميباشد.امروزه تحقيقات نشان داده است که پياز نقش مهمي در خروج مواد زائد در بدن را داراست.و باعث ريزش اشک و شستشوي لايه مخاطي چشم ميگردد.

پي نوشت:
هيچ چيز توي اين دنيا بي سبب خلق نشده.... خدايا به خاطر تموم نعمتهايي كه به من ارزاني داشتي شكرت..

فضولي ممنوع!

نسيم سحر — Sun, 02 May 2010 13:24:00 GMT

راهبي در نزديکي معبد زندگي مي کرد . در خانه روبرويش , يک روسپي اقامت داشت ! راهب که مي ديد مردان زيادي به آن خانه رفت و آمد دارند , تصميم گرفت با او صحبت کند . زن را سرزنش کرد : تو بسيار گناهکاري . روز وشب به خدا بي احترامي مي کني. چرا دست از اين کار نمي کشي ؟ چرا کمي به زندگي بعد از مرگت فکر نمي کني…؟!
زن به شدت از گفته هاي راهب شرمنده شد و از صميم قلب به درگاه خدا دعا کرد و بخشش خواست و همچنين از خدا خواست که راه تازه اي براي امرار معاش به او نشان بدهد.اما راه ديگري براي امرار معاش پيدا نكرد
بعد از يک هفته گرسنگي , دوباره به روسپي گري پرداخت .اما هر بار که خود را به بيگانه اي تسليم مي کرد از درگاه خدا آمرزش مي خواست ...
راهب که از بي تفاوتي زن نسبت به اندرز او خشمگين شده بود فکر کرد : از حالا تا روز مرگ اين گناهکار , مي شمرم که چند مرد وارد آن خانه شده اند !!! و از آن روز کار ديگري نکرد جز اين که زندگي آن روسپي را زير نظر بگيرد , هر مردي که وارد خانه مي شد , راهب ريگي بر ريگ هاي ديگر مي گذاشت .مدتي گذشت...
راهب دوباره روسپي را صدا زد و گفت : اين کوه سنگ را مي بيني ؟ هر کدام از اين سنگها نماينده يکي از گناهان کبيره اي است که انجام داده اي , آن هم بعد از هشدار من . دوباره مي گويم : مراقب اعمالت باش ! زن به لرزه افتاد , فهميد گناهانش چقدر انباشته شده است . به خانه برگشت , اشک پشيماني ريخت و دعا کرد : پروردگارا, کي رحمت تو مرا از اين زندگي مشقت بار آزاد مي کند ؟ خداوند دعايش را پذيرفت. همان روز , فرشته ي مرگ ظاهر شد و جان او را گرفت . فرشته به دستور خدا , از خيابان عبور کرد و جان راهب را هم گرفت و با خود برد…
روح روسپي , بي درنگ به بهشت رفت . اما شياطين , روح راهب را به دوزخ بردند ! در راه , راهب ديد که بر روسپي چه گذشته و شِکوه کرد : خدايا, اين عدالت توست ؟ من که تمام زندگي ام را در فقر و اخلاص گذرانده ام , به دوزخ مي روم و آن روسپي که فقط گناه کرده , به بهشت مي رود ؟!
يکي از فرشته ها پاسخ داد : تصميمات خداوند همواره عادلانه است. تو فکر مي کردي که عشق خدا فقط يعني فضولي در رفتار ديگران . هنگامي که تو قلبت را سرشار از گناه فضولي مي کردي , اين زن روز وشب دعا مي کرد . روح او , پس از گريستن , چنان سبک مي شد که توانستيم او را تا بهشت بالا ببريم. اما آن ريگ ها چنان روح تو را سنگين کرده بودند که نتوانستيم تو را بالا ببريم.
از کتاب : " پدران . فرزندان . نوه ها "
اثر : پائولو کوئيلو

الاغ دانا

نسيم سحر — Fri, 04 Dec 2009 21:23:00 GMT

كشاورزي الاغ پيري داشت كه يك روز اتفاقي افتاد توي يك چاه بدون آب. كشاورز هر چه سعي كرد نتوانست الاغ رو از تو چاه بيرون بياورد. براي اينكه حيوان بيچاره زياد زجر نكشد، كشاورز و مردم روستا تصميم گرفتند چاه رو با خاك پر كنند تا همينکه از خطر افتادن بچه ها در آن جلوگيري شود و هم اينکه الاغ زود تر بميرد و زياد زجر نكشد.
مردم با سطل روي سر الاغ خاك مي ريختند اما الاغ هر بار خاكهاي روي بدنش رو مي تكاند و زير پايش مي ريخت و وقتي خاك زير پايش بالا مي آمد سعي مي كرد برود روي خاك ها .
روستايي ها همينطور به زنده به گور كردن الاغ بيچاره ادامه دادند و الاغ هم همينطور به بالا آمدن ادامه داد تا اينكه به لبه چاه رسيد و بيرون آمد.
مشكلات زندگي مثل تلي از خاك بر سر ما ميريزند و ما دو انتخاب داريم:
اول اينكه اجازه بديم مشكلات، ما رو زنده به گور كنند،دوم اينكه از مشكلات سكويي بسازيم براي صعود.
پي نوشت:
عيد غدير را به همه ي دوستان تبريك عرض مي كنم. دلم خيلي گرفته محتاج دعاهاي گرمتونم. يادتون نره بنده حقير را.

عشق بي نظير

نسيم سحر — Tue, 24 Nov 2009 10:29:00 GMT

اين داستان را نه به خواست خود،‌ بلکه به تشويق و ترغيب دوستانم مي‌نويسم.
نام من ميلدرد است؛ ميلدرد آنور Mildred Honor. قبلاً در دي‌موآن Des Moines در ايالت آيوا در مدرسهء ابتدايي معلّم موسيقي بودم. مدّت سي سال است تدريس خصوصي پيانو به افزايش درآمدم کمک کرده است. در طول سالها دريافته‌ام که سطح توانايي موسيقي در کودکان بسيار متفاوت است. با اين که شاگردان بسيار بااستعدادي داشته‌ام، امّا هرگز لذّت داشتن شاگرد نابغه را احساس نکرده‌ام.
امّا، از آنچه که شاگردان “از لحاظ موسيقي به مبارزه فرا خوانده شده” مي‌خوانمشان سهمي داشته‌ام. يکي از اين قبيل شاگردان رابي بود. رابي يازده سال داشت که مادرش (مادري بدون همسر) او را براي گرفتن اوّلين درس پيانو نزد من آورد. براي رابي توضيح دادم که ترجيح مي‌دهم شاگردانم (بخصوص پسرها) از سنين پايين‌تري آموزش را شروع کنند. امّا رابي گفت که هميشه رؤياي مادرش بوده که او برايش پيانو بنوازد. پس او را به شاگردي پذيرفتم. رابي درس‌هاي پيانو را شروع کرد و از همان ابتدا متوجّه شدم که تلاشي بيهوده است. رابي هر قدر بيشتر تلاش مي‌کرد، حس‌ّ شناخت لحن و آهنگي را که براي پيشرفت لازم بود کمتر نشان مي‌داد. امّا او با پشتکار گام‌هاي موسيقي را مرور مي‌کرد و بعضي از قطعات ابتدايي را که تمام شاگردانم بايد ياد بگيرند دوره مي‌کرد.
در طول ماهها او سعي کرد و تلاش نمود و من گوش کردم و قوز کردم و خودم را پس کشيدم و باز هم سعي کردم او را تشويق کنم. در انتهاي هر درس هفتگي او همواره مي‌گفت، “مادرم روزي خواهد شنيد که من پيانو مي‌زنم.” امّا اميدي نمي‌رفت. او اصلاً توانايي ذاتي و فطري را نداشت. مادرش را از دور مي‌ديدم و در همين حدّ مي‌شناختم؛ مي‌ديدم که با اتومبيل قديمي‌اش او را دم خانهء من پياده مي‌کند و سپس مي‌آيد و او را مي‌برد. هميشه دستي تکان مي‌داد و لبخندي مي‌زد امّا هرگز داخل نمي‌آمد.
يک روز رابي نيامد و از آن پس ديگر او را نديدم که به کلاس بيايد. خواستم زنگي به او بزنم امّا اين فرض را پذيرفتم که به علّت نداشتن توانايي لازم بوده که تصميم گرفته ديگر ادامه ندهد و کاري ديگر در پيش بگيرد. البتّه خوشحال هم بودم که ديگر نمي‌آيد. وجود او تبليغي منفي براي تدريس و تعليم من بود.
چند هفته گذشت. آگهي و اعلاني دربارهء تک‌نوازي آينده به منزل همهء شاگردان فرستادم. بسيار تعجّب کردم که رابي (که اعلان را دريافت کرده بود) به من زنگ زد و پرسيد، “من هم مي‌توانم در اين تک‌نوازي شرکت کنم؟”. توضيح دادم که، ” تک‌نوازي مربوط به شاگردان فعلي است و چون تو تعليم پيانو را ترک کردي و در کلاسها شرکت نکردي عملاً واجد شرايط لازم نيستي.” او گفت، “مادرم مريض بود و نمي‌توانست مرا به کلاس پيانو بياورد امّا من هنوز تمرين مي‌کنم. خانم آنور، لطفاً اجازه بدين؛ من بايد در اين تک‌نوازي شرکت کنم!” او خيلي اصرار داشت.
نمي‌دانم چرا به او اجازه دادم در اين تک‌نوازي شرکت کند. شايد اصرار او بود يا که شايد ندايي در درون من بود که مي‌گفت اشکالي ندارد و مشکلي پيش نخواهد آمد. تالار دبيرستان پر از والدين، دوستان و منسوبين بود. برنامهء رابي را آخر از همه قرار دادم، يعني درست قبل از آن که خودم برخيزم و از شاگردان تشکّر کنم و قطعهء نهايي را بنوازم. در اين انديشه بودم که هر خرابکاري که رابي بکنم چون آخرين برنامه است کلّ برنامه را خراب نخواهد کرد و من با اجراي برنامهء نهايي آن را جبران خواهم کرد.
برنامه‌هاي تکنوازي به خوبي اجرا شد و هيچ مشکلي پيش نيامد. شاگردان تمرين کرده بودند و نتيجهء کارشان گوياي تلاششان بود. رابي به صحنه امد. لباسهايش چروک و موهايش ژوليده بود، گويي به عمد آن را به هم ريخته بودند. با خود گفتم، “چرا مادرش براي اين شب مخصوص، لباس درست و حسابي تنش نکرده يا لااقل موهايش را شانه نزده است؟”
رابي نيمکت پيانو را عقب کشيد؛ نشست و شروع به نواختن کرد. وقتي اعلام کرد که کنسرتوي 21 موتزارت در کو ماژور را انتخاب کرده، سخت حيرت کردم. ابداً آمادگي نداشتم آنچه را که انگشتان او به آرامي روي کليدهاي پيانو مي‌نواخت بشنوم. انگشتانش به چابکي روي پرده‌هاي پيانو مي‌رقصيد. از ملايم به سوي بسيار رسا و قوي حرکت کرد؛ از آلگرو به سبک استادانه پيش رفت. آکوردهاي تعليقي آنچنان که موتزارت مي‌طلبد در نهايت شکوه اجرا مي‌شد! هرگز نشنيده بودم آهنگ موتزارت را کودکي به اين سن به اين زيبايي بنوازد. بعد از شش و نيم دقيقه او اوج‌گيري نهايي را به انتهي رساند. تمام حاضرين بلند شدند و به شدّت با کف‌زدن‌هاي ممتدّ خود او را تشويق کردند.

سخت متأثّر و با چشمي اشک‌ريزان به صحنه رفتم و در کمال مسرّت او را در آغوش گرفتم. گفتم، “هرگز نشنيده بودم به اين زيبايي بنوازي، رابي! چطور اين کار را کردي؟” صدايش از ميکروفون پخش شد که مي‌گفت، “مي‌دانيد خانم آنور، يادتان مي‌آيد که گفتم مادرم مريض است؟ خوب، البتّه او سرطان داشت و امروز صبح مرد. او کر مادرزاد بود و اصلاً نمي‌توانست بشنود. امشب اوّلين باري است که او مي‌توانست بشنود که من پيانو مي‌نوازم. مي‌خواستم برنامه‌اي استثنايي باشد.”
چشمي نبود که اشکش روان نباشد و ديده‌اي نبود که پرده‌اي آن را نپوشانده باشد. مسئولين خدمات اجتماعي آمدند تا رابي را به مرکز مراقبت‌هاي کودکان ببرند؛ ديدم که چشم‌هاي آنها نيز سرخ شده و باد کرده است؛ با خود انديشيدم با پذيرفتن رابي به شاگردي چقدر زندگي‌ام پربارتر شده است.
خير، هرگز نابغه نبوده‌ام امّا آن شب شدم. و امّا رابي؛ او معلّم بود و من شاگرد؛ زيرا اين او بود که معناي استقامت و پشتکار و عشق و باور داشتن خويشتن و شايد حتّي به کسي فرصت دادن و علّتش را ندانستن را به من ياد داد.
رابي در آوريل 1995 در بمب‎گذاري بي‎رحمانهء ساختمان فدرال آلفرد موراي در شهر اوکلاهما به قتل رسيد.

پي نوشت:
بي نظير بود.. من كجايم؟؟!!!!

تجارت شيطان

نسيم سحر — Sat, 21 Nov 2009 10:33:00 GMT

به روايت افسانه‌ها روزي شيطان همه جا جار زد كه قصد دارد از كار خود دست بكشد و وسايلش را با تخفيف مناسب به فروش بگذارد. او ابزارهاي خود را به شكل چشمگيري به نمايش گذاشت. اين وسايل شامل: خودپرستي، شهوت، نفرت، خشم، آز، حسادت، قدرت‌طلبي و ديگر شرارت‌ها بود. ولي در ميان آنها يكي كه بسيار كهنه و مستعمل به نظر مي‌رسيد، بهاي گراني داشت و شيطان حاضر نبود آن را ارزان بفروشد ... كسي از او پرسيد:
اين وسيله چيست؟
شيطان پاسخ داد:
اين نوميدي و افسردگي است.
آن مرد با حيرت گفت: چرا اين قدر گران است؟
شيطان با همان لبخند مرموزش پاسخ داد: چون اين مؤثرترين وسيلة من است. هرگاه ساير ابزارم بي‌اثر مي‌شوند، فقط با اين وسيله مي‌توانم در قلب انسان‌ها رخنه كنم و كاري را به انجام برسانم. اگر فقط موفق شوم كسي را به احساس نوميدي، دلسردي و اندوه وا دارم، مي‌توانم با او هر آنچه مي‌خواهم بكنم..
من اين وسيله را در مورد تمامي انسان‌ها به كار برده‌ام. به همين دليل اين قدر كهنه است.

پي نوشت:

لا تأيسوا من رحمة الله..
اين ايميل امروز برام رسيد حالا چرا امروز الله اعلم...

ذره اي با عشق

نسيم سحر — Tue, 27 Oct 2009 12:29:00 GMT

پشتش سنگين بود و جاده‌هاي دنيا طولاني، مي دانست که هميشه جز اندکي از بسيار را نخواهد رفت. آهسته آهسته مي خزيد، دشوار و کند؛ و دورها هميشه دور بود.
سنگ پشت تقديرش را دوست نمي‌داشت و آن را چون اجباري سخت بر دوش مي کشيد. پرنده‌اي در آسمان پر زد، سبک؛ و سنگ پشت رو به خدا کرد وگفت: اين عدل نيست! کاش اين همه پشتم را سنگين نمي کردي، من هيچگاه نمي رسم، هيچگاه ...
و در لاک سنگي خود خزيد به نيت نا اميدي !
خدا سنگ پشت را از روي زمين بلند کرد. زمين را نشانش داد. کره‌اي کوچک بود و گفت: نگاه کن. ابتدا و انتها ندارد. هيچ کس نمي رسد. چون رسيدني در کار نيست. فقط رفتن است، حتي اگراندکي؛ و هر بار که مي روي، رسيده‌اي و باورکن آنچه بر دوش توست، تنها لاک سنگي نيست، تو پاره اي از هستي را بر دوش مي‌کشي، پاره‌اي از مرا!
خدا سنگ پشت را بر زمين گذاشت، ديگر نه بارش چنان سنگين بود و نه راه ها چندان دور. سنگ پشت به راه افتاد و گفت:
رفتن حتي اگر اندکي؛ و پاره اي از""او "" را با عشق بر دوش کشيد.

پي نوشت:
هستم و ادامه مي دهم..

اشك زن

نسيم سحر — Mon, 31 Aug 2009 14:26:00 GMT

پسرى كوچك از مادرش پرسيد: چرا گريه مي كني؟
مادرش به او گفت: زيرا من يك زن هستم.
پسر بچه گفت: من نمي فهمم.
مادرش او را در آغوش گرفت و گفت: تو هيچگاه نخواهي فهميد.
بعدها پسر كوچك از پدرش پرسيد: چرا مادر بي دليل گريه مي كند؟
پدرش تنها توانست به او بگويد: تمام زن ها براي هيچ چيز گريه مي كنند.
پسر كوچك بزرگ شد و به يك مرد تبديل گشت ولي هنوز نمي دانست چرا زن ها بي دليل گريه مي كنند.
بالاخره سوالش را براي خداوند مطرح كرد و مطمئن بود كه خدا جواب را مي داند .او از خدا پرسيد: خدايا چرا زن ها به آساني گريه مي كنند؟
خداوند گفت: «زماني كه زن را مى آفريدم مي خواستم كه او موجود بخصوصي باشد، بنابراين شانه هاي او را آنقدر قوي آفريدم تا بار همه ى دنيا را به دوش بكشد. و همچنين شانه هايش آن قدر نرم باشد كه به بقيه آرامش بدهد.
من به او يك نيروي دروني قوي دادم تا توانايي تحمل زايمان بچه هايش راداشته باشد و وقتي آن ها بزرگ شدند، توانايي تحمل بي اعتنايي آن ها را نيز داشته باشد.
به او توانايي دادم تا در جايي كه همه از جلو رفتن نااميد شده اند، او تسليم نشود و همچنان پيش برود.
به او توانايي نگهداري از خانواده اش را دادم تا حتي زماني كه مريض يا پير شده است بدون اين كه شكايتي بكند از آنها نگهداري نمايد.
به او عشقي داده ام كه در هر شرايطي بچه هايش را عاشقانه دوست داشته باشد حتي اگر آن ها به او آسيبي برسانند.
به او توانايي دادم كه شوهرش را دوست داشته باشد و از تقصيرات او بگذرد و هميشه تلاش كند تا جايي در قلب شوهرش داشته باشد.
و در آخر به او اشك هايي دادم كه بريزد. اين اشك ها فقط مال اوست و تنها براي استفاده اوست در هر زماني كه به آن ها نياز داشته باشد. او به هيچ دليلي نياز ندارد تا توضيح دهد چرا اشك مي ريزد».
خداوند گفت: «زيبايي يك زن در چشمانش نهفته است زيرا چشم هاي او دريچه روح اوست ، و در قلب او جايي كه عشق او به ديگران در آن قرار دارد.»
پي نوشت:
خدا را شكر مي كنم كه يك زنم و خدا به من چنين توانايهايي داده است..
هر كه در اين بزم مقرب تر است جام بلا بيشترش مي دهند...